De verborgen glimlach

Uit het boek 'De verborgen glimlach', een van mijn favoriete passages;

Sommige dingen lijken wel een droom, als je erop terugkijkt. Maar dit was geen droom, al dacht ik eraan terug als een moment dat uit de tijd was weggerukt en voor altijd in mijn herinneringen rondspookte.
   Toen ik wakker werd was het nog vroeg, er scheen zacht licht de kamer in. Ik ging uit bed en deed de gordijnen open. De hele wereld was wit. Grote sneeuwvlokken vielen neer; zweefden en dwarrelden omlaag aan de andere kant van het raam. Ik trok snel warme kleren aan en deed de voordeur open. Voor me lag een ongerepte straat. De sneeuw lag in een dikke laag op de auto's, vuilnisbakdeksels, tuinmuurtjes. In het maagdelijke wit tekenden zich hier en daar kattenpootjes en de sporen van vogeltjes af. De sneeuw deed de takken doorbuigen en terwijl ik liep vielen kleine hoopjes met een doffe plof op de grond. De vlokken zetten zich vast op mijn wimpers en smolten op mijn wang. De wereld was een oude zwart-witfoto, maar dan verkleind.
Er was geen horizon, alleen het gestage geflonker van vallende sneeuwvlokken. Er was geen geluid, behalve het zachte gekraak van mijn schoenen in de sneeuw. Alles was gedempt, geheimzinnig, schitterend. Ik voelde me volkomen alleen.
Het was nog steeds een beetje donker en er was niemand op de Heath. Geen voetstappen. Tijdens het lopen werden die van mij snel weer opgevuld. De vijvers waren bevroren en met sneeuw bedekt, de paden waren alleen te onderscheiden omdat ze egaler wit waren dan hun omgeving.
   Ik liep de heuvel op en bleef daar een tijdje staan. Waar dacht ik aan? Ik weet het niet. Ik trok mijn jas dichter om me heen en zette de kraag op, en ik keek naar de dwarrelende sneeuw. Binnen niet al te lange tijd zou het hier heel druk worden - wandelaars, mensen die sneeuwballen gooiden, sneeuwpoppen maakten, gillend van de pret met de slee de heuvel af gleden. Maar voorlopig was ik de enige. Ik stak mijn tong uit en ving een vlokje op. Ik hield mijn hoofd achterover en werd verblind door de sneeuw.

'De verborgen glimlach', Nicci French.