Sommige dingen lijken wel een droom, als je erop terugkijkt. Maar dit was geen droom, al dacht ik eraan terug als een moment dat uit de tijd was weggerukt en voor altijd in mijn herinneringen rondspookte. Toen ik wakker werd was het nog vroeg, zacht zonlicht scheen tussen de gordijnen door. Een streep viel precies op het naakte lichaam naast mij in bed. Ik schuif de lakens opzij, ze knisperen onder mijn aanraking en langzaam laat ik mezelf uit bed glijden. Goudkleurige blaadjes dwarrelen omlaag aan de andere kant van het raam. Zachtjes doe ik de deur open, voor mij ligt een stukje ongerepte natuur. Er is geen geluid afgezien van mijn zachte voetstappen in de aarde en een paar vogels die hun mooiste lied zingen.
Alles is omhuld, helder, schitterend.
Binnen bewegen de lakens langzaam, een oog knippert tegen het bundeltje zonlicht dat naar binnen valt. Eventjes dringt het tot hem door en dan sluit het oog zich weer langzaam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten