Een passage uit het boek 'Dit verhaal' van Alessandro Baricco;
Vroeg ik hem.
Ik ben niet droevig.
Ja, dat ben je wel.
Dat is het niet, zei hij tegen me. Hij zei dat het volgens hem zo was dat mensen jarenlang leven,
maar dat ze in werkelijkheid slechts een klein deel van die jaren werkelijk leven,
namelijk de jaren waarin ze kunnen doen waarvoor ze zijn geboren.
Dan pas zijn ze echt gelukkig. De rest van de tijd is de tijd die verstrijkt met wachten
of met terugdenken. Als je wacht of terugdenkt, zei hij, ben je niet droevig en niet gelukkig.
Je lijkt droevig, maar je bent gewoon aan het wachten, of aan het terugdenken.
Mensen die wachten zijn niet droevig, evenmin als mensen die terugdenken.
Ze zijn alleen ver weg.
Ik ben aan het wachten, zei hij.
Waarop?
Ik wacht tot ik kan doen waarvoor ik geboren ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten